Για την Μαρία.

Δεν ξερω γιατι ξεκινησα να γραφω αυτο το αρθρο, μαλλον για το λογο οτι δεν καταφερω να σου πω απο κοντα αυτα που θελω.

Δυστυχως ή ευτυχως φτασαμε 18, περασαμε μαζι 10 ολοκληρα χρονια -χωρις να το καταλαβουμε- ελπιζω τοσο γρηγορα να περασουν και τα επομενα πεντε! 

Νιωθω μια θλιψη, γιατι θα μου λειψει το γελιο σου, τα νευρα σου, τα οχι σου οταν σου προτεινω να βγουμε εξω. Θα μου λειψουν οι συζητησεις μας, οι σχολιασμοι των ρουχων του Ζαρα, οι βολτες μας στην Ερμου, ολα τα "πηγαινε πιο πισω" οταν ερχομουν πολυ κοντα σου.

Θα μου λειψεις εσυ<3

• 

Θελω να μην σταματησεις ποτε να χαμογελας.

Θελω παντα να γελας με την καρδια σου, θελω οταν γελας, να σε ακουω εγω που θα ειμαι στην Ελλαδα.

Θελω να αφησεις κοσμο να σε αγαπησει, οπως σε αγαπω εγω.

Θελω να γινουμε παλι παιδια, να πηγαινουμε καθε πρωι σχολειο και το μονο προβλημα μας να ειναι πως θα ξυπνησουμε στις εφταμιση.

Εδώ-

Θα σε περιμένουμε*.*

Καλό ταξίδι, και καλά μυαλά! Τα φιλιά μου, στην αρχιτεκτονική.

Αντιός<3

Με αγάπη, η φίλη σου!
fl.