Tίποτα δεν κρατάει για πάντα. Αν κάτσετε και το συλλογιστείτε λίγο θα συμφωνήσετε μαζί μου. Αυτή την ατάκα την ακούς αρκετά συχνά από όσους τα πέρασαν πριν από εσένα για να σε προειδοποιήσουν για αυτά που σίγουρα θα ακολουθήσουν, αλλά εσύ είσαι απόλυτα χαμένος στην αισιοδοξία της στιγμής και αρνείσαι να συνειδητοποιήσεις πως σε όλα υπάρχει ένα τέλος.
Μελοδραματικό ε?
'Επρεπε να διαβάσω κάτι σχετικό για να συνειδητοποιήσω πως αυτή η θέση δεν είναι καθόλου δραματική. Απλά στο παράλογο αυτό κόσμο δεν θα βρεθεί κανείς να σου επισημάνει πως δεν είναι μόνο το καλό που δεν κρατάει για πάντα αλλά και το κακό, δεν είναι μόνο η ευτυχία αλλά και η δυστυχία. Είναι μια αλήθεια που δεν θα ακούσεις αλλά και που όσες φόρες και αν σου περάσει ως σκέψη, θα την πετάξεις στα σκουπίδια λόγω της απαισιοδοξίας που σε κατέχει.
Ζούμε εγκλωβισμένοι μέσα σε πρέπει που έχουμε βάλει εμείς στον ίδιο μας τον εαυτό και είτε δεν καταλαβαίνουμε, είτε δεν θέλουμε να καταλάβουμε πως αυτά τα πρέπει μας δηλητηριάζουν και δεν μας αφήνουν να ζήσουμε αυτά που θέλουμε. Δίνουμε τεράστια προσοχή σε όσα λέει ο κόσμος και νοιώθουμε τρόμο μήπως κάνουμε κάτι που θα σχολιαστεί. Λοιπόν, ακόμα και αν είσαι ''άψογος'' θα βρουν κάτι να πουν οπότε δεν θα την γλυτώσεις αγαπητέ! Γιατί λοιπόν να μην αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να κάνει αυτό που επιθυμεί? Προσωπικά έχω αφήσει την ''κοινή γνώμη'' πίσω μου σε μεγάλο βαθμό και είμαι πολύ χαρούμενη με αυτό. Επίσης τι κακό και αυτό να θέλεις να πεις ένα μεγάλο ηχηρό όχι και να δειλιάζεις? Είναι τόσο απελευθερωτικό όσο δεν φαντάζεστε. Ακόμα και σε μικρά καθημερινά θέματα μας είναι τόσο δύσκολο να φέρουμε αντίρρηση που καταπιέζουμε για άλλη μια φορά τα θέλω μας. κακό, κακό, πρέπει να σταματήσει!Τίποτα δεν κρατάει για πάντα και αυτό ισχύει και για την θλίψη και το θυμό και για τον φόβο. Βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς πως η θέληση που έχουμε να ξεκινάμε καινούρια πράγματα και ας ξέρουμε, και ας μας προειδοποιούν για το τέλος, ίσως κρατάει για πάντα.
