It's our strain.

Την προηγούμενη Κυριακή ήταν η έκθεση σχεδίου του κέντρου τεχνών Πλάκα.΄Ολοι οι μαθητές είχαμε δώσει απο ένα σχέδιο στο κάθε μάθημα (γραμμικό-ελεύθερο). 'Ολα τα έργα ήταν καταπληκτικά αφου οι μαθητές είχαν βάλει όλη τους την τέχνη για να δείξουν τα αποτελέσματα ενός ολόκληρου χρόνου. 
Οι φωτογραφίες που θα ακολουθήσουν είναι μόνο δείγματα απο την προσπάθεια κάποιων παιδίων.

WOW.

Eλπίζω να τα θαυμάσατε και εσείς όπως έγω!

With love,M.

someday.

Σήμερα ξύπνησα και από το πρώι κατάλαβα οτι η μέρα θα είναι μία μουντή -σαν φθηνοπωρινή- μέρα, και όντως δεν έκανα λάθος. Φυσικά όμως με αυτή την μουντάμαρα δεν θα υπάρχει και η κατάλληλη όρεξη:D

Επιπλέον σήμερα ήταν η τελευταία μέρα του μαθήματος, και πραγματικά τόσο και όμορφες περιπέτειες όσο και οι στενάχωρες καταστασεις που περάσαμε όλους αυτούς τους μήνες ΘΑΡΡΩ ότι θα μου λείψουν αρκετά.

Πείτε τρελή πείτε με παλαβή αλλά εγώ φέτος το καλοκαίρι και να μν έκλεινε το φροντιστήριο δεν θα είχα πραγματικά ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα και ο λόγος είναι ότι όλη αυτή η κατάσταση γίνεται για καλο δικό μας και δεν γίνεται για κανεναν άλλον:)

Αλλά η αλήθεια είναι ότι λίγη ξεκούραση για να ξεφύγουμε και να πάρουμε δυνάμεις δεν έβλαψε πότε κανεναν..

Τελος παντων, καλή τύχη σε όλα τα παιδιά που ξεκινάνε τις πανελληνιες σε λίγες μέρες, και καλό κουράγιο σε όλους έμας που έχουμε σείρα μετά απο αυτούς.

Δεν ύπαρχει κάποιος λόγος που έγραψα αυτό το άρθρο απλά μάρεσε:)

                                                                   Yours,Fl.

It's just a life. (part 1)

Μέρες τώρα προσπαθώ να γράψω κάτι, αλλά δεν έχω βρεί ούτε τον χρόνο, αλλά ούτε και την διάθεση. Κάθομαι στο δωμάτιο και μιλάω με έναν φίλο. Για τα προβλήματα του και παράλληλα σκέφτομαι και τα δικά μου.

Είναι απίστευτο το πως φτιάχνουμε σενάρια στο μυαλό μας. -Καθώς επίσης και το πως φτιάχνουμε ένα πρόγραμμα και ανατρέπεται σε λίγη ώρα.-  Σενάρια για την δουλεία, σενάρια για την ζωή μας, σενάρια για τις σχέσεις μας. Αρκετές φορές νοιώθω σαν να είμαι ήρωας σε κάποιο αστυνομικό μυθιστόρημα. Εκεί που όλοι γίνονται ντεντεκτιβ. Που θεωρούν ότι και η σκιά τους μπορεί να τους βλάψει.


Πλέον, οι άνθρωποι δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη ούτε στους ίδιους μας στους εαυτούς. Κρυβόμαστε πίσω απο το δάχτυλο μας  και θεωρούμε εχθρό μας οποιονδήποτε προσπαθήσει να μας δείξει την αλήθεια. 'Εχουμε χτίσει γύρω μας ένα απόρθητο κάστρο και δεν αφήνουμε κανένα να το διαπεράσει.


'Εχω συναντήσει πολλά άτομα -ανάμεσα τους και εγώ- που κρύβουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα και εξωτερικεύουν κάποιον άλλο.Γιάτι? Δεν ξέρω,ούτε εγώ η ίδια δεν ξέρω γιατί το κάνω. 'Ισως φοβούνται ότι δείχνοντας τον πραγματικό τους εαυτό θα είναι πιο ευάλωτοι, πιο ασθενείς μπροστά στους υπόλοιπους. 'Ισως ότι οι άλλοι θα τους εκμεταλεύτουν αν τους δουν πιο αδύναμους απ'οτι δείχνουν. 

Φοβόμαστε να δείξουμε τον εαυτό μας και κατα συνέπεια και τα συναισθήματα μας για να μην βρεθεί κάποιος να παίξει με αυτά,αφήνοντας έτσι ευκαιρίες ανεκμετάλευτες με τιν δικαιολογία οτι υπάρχει σε όλα ένα Και αν...  

Μα τι κάθομαι και γράφω..θα κάνω όσους το διαβάσουν να κόψουν τις φλέβες τους.Λοιπόν εδώ κλείνει το άρθρο γιατί πρέπει να γυρίσω στην παραβολή- που να χαθεί απο τον χάρτη τον μαθηματικων-.- -


Καλό μήνα!:D
Φιλιά,Μ.