Το '14 μου.

Το 2014 σαν χρονιά θεωρώ οτι πέρασε αρκετά γρήγορα, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα  οτι όλα κύλησαν ωραία και εύκολα.

Οι τελευταίες μέρες του χρόνου θα με βρουν στην γλυκιά μου Αθήνα, που ομολογώ οτι μου έλειψε. Κάποιοι θα πείτε "σιγά, εσύ σπουδάζεις επαρχία, τι σου έλειψε; ή κάνεις ζωάρα τι την θέλεις την Αθήνα;" Εντάξει παιδιά! Καλά είναι να σπουδάζεις μακρυά απο το σπίτι σου, μακρυά απο τη μαμά και τον μπαμπά, μακρυά απ' όλους και απ' όλα, αλλά σαν την Αθήνα σου δεν είναι πουθενά.

Όπως σε κάθε τέλος, έτσι και τώρα που φεύγει σιγά σιγά το '14, κάθεσαι και απαντάς σε ερωτήσεις του στυλ, "Πως πέρασε αυτός ο χρονός;" "Πως πέρασες το καλοκαίρι σου;" και το κυριότερο "Τι θα κρατήσεις και τι θα αφήσεις πίσω το 2015;" 

Όλα τα πράγματα είναι μία στιγμή, είναι περίεργο πως κυλάει η ζώη και πως περνάει ο χρόνος!  Το θέμα όμως είναι τα αφήνουμε , όλα τα κάλα ή κακά που ζούμε καθήμερινα, ή μας αφήνουν; 

Για το '15 σου λέω να μάθεις να φεύγεις.

Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από 'κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες. Αυτά τα ηλίθια τραγούδια είναι που μας κρατάνε πίσω.

Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.

Μάθε να φεύγεις από όσα νόμισες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά.

                                                "Μη με φοβάσαι, Τέλειωσε. Το ξέρουμε

                                                   και οι δύο. Δεν είναι ανάγκη όταν 

                                                  βλεπόμαστε να κάνουμε σαν ξένοι.

                                                 Η φλόγα πάει έσβησε. Πλησίασέ με.

                                                               Δε θα καούμε.!" 

Αυτα είχα να πω εγώ, καλές γιορτές και ελπίζω όλοι να περάσετε ΤΕΛΕΙΑ (και έγω ελπίζω τα ίδια για μένα). Μη ξεχνάτε να χαμογελάτε.

Τα φιλιά μου και την αγάπη μου! Fl.

για παντά.

Tίποτα δεν κρατάει για πάντα. Αν κάτσετε και το συλλογιστείτε λίγο θα συμφωνήσετε μαζί μου.  Αυτή την ατάκα την ακούς αρκετά συχνά από όσους τα πέρασαν πριν από εσένα για να σε προειδοποιήσουν για αυτά που σίγουρα  θα ακολουθήσουν, αλλά εσύ είσαι απόλυτα χαμένος στην αισιοδοξία της στιγμής και αρνείσαι να συνειδητοποιήσεις πως σε όλα υπάρχει ένα τέλος.

Μελοδραματικό ε? 

'Επρεπε να διαβάσω κάτι σχετικό για να συνειδητοποιήσω  πως αυτή η θέση δεν είναι καθόλου δραματική. Απλά στο παράλογο αυτό κόσμο δεν θα βρεθεί κανείς να σου επισημάνει πως δεν είναι μόνο το καλό που δεν κρατάει για πάντα αλλά και το κακό, δεν είναι μόνο η ευτυχία αλλά και η δυστυχία. Είναι μια αλήθεια που δεν θα ακούσεις αλλά και που όσες φόρες και αν σου περάσει ως σκέψη, θα την πετάξεις στα σκουπίδια λόγω της απαισιοδοξίας που σε κατέχει. 

Ζούμε εγκλωβισμένοι μέσα σε πρέπει που έχουμε βάλει εμείς στον ίδιο μας τον εαυτό και είτε δεν καταλαβαίνουμε, είτε δεν θέλουμε να καταλάβουμε πως αυτά τα πρέπει μας δηλητηριάζουν και δεν μας αφήνουν να ζήσουμε αυτά που θέλουμε. Δίνουμε τεράστια προσοχή σε όσα  λέει ο κόσμος και νοιώθουμε τρόμο μήπως κάνουμε κάτι που θα σχολιαστεί. Λοιπόν, ακόμα και αν είσαι ''άψογος'' θα βρουν κάτι να πουν οπότε δεν θα την γλυτώσεις αγαπητέ! Γιατί λοιπόν να μην αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να κάνει αυτό που επιθυμεί?  Προσωπικά έχω αφήσει την ''κοινή γνώμη'' πίσω μου σε μεγάλο βαθμό και είμαι πολύ χαρούμενη με αυτό. Επίσης τι κακό και αυτό να θέλεις να πεις ένα μεγάλο ηχηρό όχι και να δειλιάζεις? Είναι τόσο απελευθερωτικό όσο δεν φαντάζεστε. Ακόμα και σε μικρά καθημερινά θέματα μας είναι τόσο δύσκολο να φέρουμε αντίρρηση που καταπιέζουμε για άλλη μια φορά τα θέλω μας. κακό, κακό, πρέπει να σταματήσει!Τίποτα δεν κρατάει για πάντα και αυτό ισχύει και για την θλίψη και το θυμό και για τον φόβο. Βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς πως η θέληση που έχουμε να ξεκινάμε καινούρια πράγματα και ας ξέρουμε, και ας μας προειδοποιούν για το τέλος, ίσως κρατάει    για πάντα.

 

Υ.Γ :  Ενδεχομένως θα αναρωτηθήκατε αν τα έγραφα όντας μέσα σε ένα ωραιοποιημένο κόσμο, στο δικό μου ροζ συννεφάκι. Ποιος ξέρει? ίσως και να έγινε έτσι. ;) 

From Cyprus..

                         Γειά σας, μετά απο πολύ καιρό νομίζω ήρθε η ώρα να γράψω και εγώ μία φορά!
                        

Έχω να γράψω 800 χρόνια ξέρω 'γω και τώρα αποφάσισα να κάνω άρθρο για το ταξίδι μου στην Κύπρο. Με αυτά και με εκείνα  και όταν έχεις κάποιο χρόνο να κάνεις παύση και να σκεφτείς, σίγουρα την κάνεις. Ξύπνησα μία μέρα και λέω θα παω στην φίλη μου να τη δω. Και έτσι έγινε!

  Κατά το πέρασμα των χρόνων πιστεύω οτι η Κύπρο και συγκεκριμένα η Πάφος θα γίνει κάτι σαν αγαπημένος μου προορισμός, ο λόγος? Τα επόμενα χρόνια θα μένει εκεί μία απο τις αγαπημένες μου φίλες*.*
  Η φάση είναι που πας, παας, πααας και έρχεται η μέρα να φύγεις και δεν θέλεις να φύγεις, επείδη θέλεις κάθε απογευμα να βλέπεις αυτο..

   Στην Κύπρο μου έκανε εντύπωση πόσο ευγενικος ήταν ο κόσμος και πόσο είχε την όρεξη και τη διάθεση να σε βοηθήσει, πράγμα που στην Αθήνα δεν συμβαίνει πια, δεν ξέρω αν συνέβαινε και ποτέ κιόλας. Γενικά ήταν 5 μέρες που πέρασαν νεράκι.

Η Μαρία μία με την πίεση της σχολής της, μία με την θάλασσα που την έχει απο κάτω- κάθε μέρα όλη μέρα- θα γυρίσει με ψυχολογικά, να μου το θυμηθείτε !

   Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι ότι η πρώτη που έφυγε απο την παρέα για να σπουδάσει ήταν η Μαρία και μετά συνεχίζω και σκέφτομαι ποια θα είναι η επόμενη...

 Ξέρεις όταν περνάς την καθημερινότητα σου με κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους μέτα οι απότομες αλλάγες, όπως και να το κάνεις, σου κακοφαίνονται! 
Υπάρχει αγάπη μεταξύ μας.

  Να ξέρεις οτι πάντα η επιστροφή θα είναι δύσκολη.

 Αλλά  ταξίδεψε ρε συ, υπάρχουν μέρη που τα βλέπεις και μένεις με ανοιχτό το στόμα, είναι καλό να ξεφεύγεις που και που, καθαρίζει το μυαλό σου. Και πίστεψέ με, η Αθήνα δεν θα σου λείψει καθόλου όταν θα βλέπεις αυτό πχ!

                                               
 Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν, απλά χαμογέλα! :D

With love..
 fl.

who's here?

Ωπ, ωπ ποια επέστρεψε? Μικρό χρονικό διάστημα οι 5 μήνες από το τελευταίο μας άρθρο!

χαχαχα, αυτές τις τελευταίες μέρες σκεφτόμουν πόσο μου άρεσε που μίλαγα και εξέφραζα τις σκέψεις και τις απόψεις μου εδώ μέσα και ρωτάω εμένα, γιατί να μην ξανά αρχίσεις να γράφεις? Και να με εδώ ξανά τελικά! Τόσο καιρό είχα την δικαιολογία ότι δεν προλάβαινα. Συνειδητοποίησα όμως ότι απλά βαριόμουνα. 

Ας αρχίσουμε με μια μικρή περίληψη της κατάστασης. Εγώ έφυγα, ήρθα Κύπρο, ενώ η Φλωρεντία αποφάσισε τελικά να ξαναδώσει Πανελλήνιες. Οπότε όπως καταλαβαίνεται, θα διαβάζεται περισσότερα δικά μου άρθρα αλλά θα κάνει αργότερα δυναμικό come back!χαχαχα:p

Στην αρχή μπορώ να σας πω πως δεν μου άρεσε καθόλου εδώ στην Κύπρο, μου φαινόταν μικρή σε σύγκριση με την Αθήνα, λίγες εναλλακτικές για τις εξόδους, ειδικά εδώ στην Πάφο.Πλέον όμως μου αρέσει υπερβολικά πολύ! Αρχικά, να σκεφτείς ότι έχεις την θάλασσα σε απόσταση 2 λεπτών, πιστεύω δεν θες κάτι άλλο.Επιπλέον, με την σχόλη έχω ενθουσιαστεί σε τεράστιο βαθμό, γεγονός πολύ ενθαρρυντικό για την συνέχεια μου εδώ.

Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα 5 μέρες Λονδίνο. Πραγματικά ένοιωθα οτι πνιγόμουν εδώ, πολλά πράγματα που είχαν άσχημη κατάληξη και εγώ χωρίς δύναμη να τα αντιμετωπίσω, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση. Λέω λοιπόν σε μια φίλη μου εδώ, δύο εβδομάδες πριν φύγουμε ότι δεν αντέχω  θέλω να φύγω, να πάω ταξίδι...πάμε να δούμε πόσο έχουν τα εισιτήρια να φύγουμε σήμερα!

τελικά όμως φθηνά βρήκαμε μόνο για δύο εβδομάδες αργότερα. Και κάπως έτσι ξαναπήγα Αγγλία!

'Ήταν πολύ πιο όμορφα από την προηγούμενη φορά.Αρχικά, είδαμε πράγματα που είχαμε κάνει στην σχολή και το καλύτερο ήταν ότι δεν είχαμε κανέναν μεγάλο να μας λέει τι και πως:p
Πολλές αγορές! Πάλι καλά τα μουσεία τους δεν έχουν είσοδο οπότε είχαμε περισσότερα λεφτά για ψώνια. Ο ρεσεψιονιστ μας ήταν ένα μαλακισμένο παλιοαγγλάκι που θα του κάνω ένα ωραιότατο report! σας λέω μόνο μπουνιές δεν παίξαμε! Ευτυχώς, κατάφερνα να μιλάω αρκετά καλά οπότε του τα έχωνα 

και αρκετά καλά!:D  Τον μπάσταρδο-.-
Την τελευταία μέρα μπορώ να πω πως ήθελα να φύγω. Μου έλειψε η Πάφος? Δεν ξέρω... ανεξήγητα πράγματα.

Ξανά όμως στην ρουτίνα μας με εργασίες η μια μετά την άλλη και να τρέχουμε τελευταία στιγμή να προλάβουμε!

Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Adios! :D

Υ.Γ : Περιμένοντας την Παρασκευή *.*

Για την Μαρία.

Δεν ξερω γιατι ξεκινησα να γραφω αυτο το αρθρο, μαλλον για το λογο οτι δεν καταφερω να σου πω απο κοντα αυτα που θελω.

Δυστυχως ή ευτυχως φτασαμε 18, περασαμε μαζι 10 ολοκληρα χρονια -χωρις να το καταλαβουμε- ελπιζω τοσο γρηγορα να περασουν και τα επομενα πεντε! 

Νιωθω μια θλιψη, γιατι θα μου λειψει το γελιο σου, τα νευρα σου, τα οχι σου οταν σου προτεινω να βγουμε εξω. Θα μου λειψουν οι συζητησεις μας, οι σχολιασμοι των ρουχων του Ζαρα, οι βολτες μας στην Ερμου, ολα τα "πηγαινε πιο πισω" οταν ερχομουν πολυ κοντα σου.

Θα μου λειψεις εσυ<3

• 

Θελω να μην σταματησεις ποτε να χαμογελας.

Θελω παντα να γελας με την καρδια σου, θελω οταν γελας, να σε ακουω εγω που θα ειμαι στην Ελλαδα.

Θελω να αφησεις κοσμο να σε αγαπησει, οπως σε αγαπω εγω.

Θελω να γινουμε παλι παιδια, να πηγαινουμε καθε πρωι σχολειο και το μονο προβλημα μας να ειναι πως θα ξυπνησουμε στις εφταμιση.

Εδώ-

Θα σε περιμένουμε*.*

Καλό ταξίδι, και καλά μυαλά! Τα φιλιά μου, στην αρχιτεκτονική.

Αντιός<3

Με αγάπη, η φίλη σου!
fl.

Fashion & Architecture!

Αυτή την φορά η επιτυχημένη ντιζάινερ - αρχιτέκτονας Zaha Hadid πραγματοποιεί άλλο ένα τολμηρό άνοιγμα στον χώρο της μόδας με το φουτουριστικό παπούτσι Nova.

To brand υποδημάτων United Nude συνεργάστηκε με την Hadid ώστε να δημιουργήσει ένα εντυπωσιακό και πρωτότυπο παπούτσι. Χρησιμοποιήθηκε λοιπόν για πρώτη φορά η μέθοδος της περιστροφικής χύτευσης (τεχνική που εφαρμόζεται στη μεταλλουργία) σε συνδυασμό με ψηφιακά και τεχνολογικά μέσα για την κατασκευή παπουτσιών.

Η διάσημη αρχιτέκτονας δήλωσε: «Πάντα εκτιμούσα εκείνους που δεν διστάζουν να πειραματιστούν και να παντρέψουν διαφορετικά υλικά. Η συνεργασία μας με την United Nude δίνει μια νέα διάσταση στην κατασκευή υποδημάτων, ξεφεύγει από τα κλασικά πρότυπα και αποδεικνύει ότι όλα είναι πια εφικτά». 

Επιπλέον, η Hadid έχει συνεργαστεί  με τους οίκους Louis Vuitton και Lacoste.

xx,M.

!

Γεια σας και απο εμενα!:)

Εεεμ, δεν εχω την παραμικρη ιδεα για το τι θελω να γραψω...αλλα καποια στιγμη πρεπει να κανω την αρχη και εγω!

Λοιπον θα αρχισω με κατι που ελεχιστα πρεπει να ενδιαφερει εσας. Αυριο αρχιζει το Wimbledon και ειμαι πολυ ενθουσιασμενη γιατι εχω να δω τενις απο τον Οκτωμβριο! Επεστρεψε και ο Νadal, θα εχει αρκετο ενδιαφερων πιστευω!:D

Δεν εχω πλεον βιβλιο να διαβασω και εκνευριζομαι γιατι θελω απεγνωσμενα να μαθω την συνεχειααααα, αλλα  δεν το βρησκω σε pdf-.- Οποτε υπομονη μεχρι αυριο! (Σπυριδουλα εσυ φταις για τον νεο αυτο κολλημα)

Αρρώστια η ζήλια γίνεται
παραφορά και πάθος
και κάθε της ξημέρωμα με οδηγεί στο λάθος
όσοι ζηλεύουν, μάτια μου, να ξέρεις αγαπάνε

κι όσοι αγαπάνε, μάτια μου, στο βάθος σε πονάνε

λαλαλαλα...

Ανυπομονω και για τις 29 που θα παμε  στον Κηπο του Μεγαρου να δουμε τον Μαραβεγια

12 ευρω ειναι η εισοδος για οποιον ενδιαφερεται :P

Οι δεινόσαυροι, εμείς

 γεννημένοι έτσι

 να είμαστε έτσι 

καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν

 καθώς ο κ. Θάνατος γελά 

καθώς οι ανελκυστήρες κόβονται 

καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται

 καθώς το αγόρι στο σουπερμάρκετ έχει πτυχίο πανεπιστημίου

 καθώς τα μολυσμένα ψάρια ξεστομίζουν τις μολυσμένες προσευχές τους 

καθώς ο ήλιος κρύβεται

είμαστε γεννημένοι έτσι

 να είμαστε έτσι με αυτούς τους προσεκτικά τρελούς πολέμους

 με την όψη σπασμένων παραθύρων σε εργοστάσια να ατενίζουν το κενό

 με μπαρ όπου οι θαμώνες δεν μιλούν πλέον μεταξύ τους

 με τσακωμούς που καταλήγουν σε πυροβολισμούς και μαχαιρώματα γεννημένοι έτσι|

με νοσοκομεία που είναι τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να πεθάνεις

 με δικηγόρους που χρεώνουν τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να δηλώσεις ένοχος

 σε μια χώρα όπου οι φυλακές είναι γεμάτες και τα τρελοκομεία κλειστά

 σε έναν τόπο όπου οι μάζες ανυψώνουν ηλίθιους σε πλούσιους ήρωες

 γεννημένοι μέσα σ’ αυτό περπατώντας και ζώντας μέσα σ’ αυτό

 πεθαίνοντας λόγω αυτού 

μένοντας άφωνοι λόγω αυτού

 ευνουχισμένοι έκλυτοι αποκληρωμένοι λόγω αυτού 

εξαπατημένοι από αυτό

 χρησιμοποιημένοι από αυτό 

εξευτελισμένοι από αυτό

 εξοργισμένοι και απηυδησμένοι από αυτό

 βίαιοι απάνθρωποι λόγω αυτού

   η καρδιά έχει μελανιάσει

 τα δάχτυλα πλησιάζουν τον λαιμό

 το όπλο το μαχαίρι τη βόμβα 

τα δάχτυλα τείνουν προς έναν μη αποκρινόμενο θεό

 τα δάχτυλα πλησιάζουν το μπουκάλι το χάπι τη σκόνη

 γεννημένοι σ’ αυτό το θλιβερό θανατικό

 γεννημένοι με μια κυβέρνηση με 60 χρονών χρέος

 που σύντομα δεν θα είναι ικανή να αποπληρώσει τους τόκους αυτού του χρέους

 και οι τράπεζες θα καούν

 το χρήμα θα καταστεί άχρηστο 

θα υπάρξουν φανερές και ατιμώρητες δολοφονίες στους δρόμους 

θα υπάρξουν όπλα και περιπλανώμενοι όχλοι η γη θα είναι άχρηστη

 η τροφή θα γίνει μια φθίνουσα απόδοση

 η πυρηνική ενέργεια θα έρθει στην κατοχή των πολλών

 εκρήξεις θα σείουν ακατάπαυστα τη γη

 ραδιενεργά ρομπότ θα κυνηγούν το ένα το άλλο

 οι πλούσιοι και οι επίλεκτοι θα παρακολουθούν από τους διαστημικούς σταθμούς

 η Κόλαση του Δάντη θα μοιάζει με παιδική χαρά 

ο ήλιος θα κρυφτεί και θα είναι νύχτα παντού

 τα δέντρα θα πεθάνουν 

η βλάστηση όλη θα πεθάνει

 ραδιενεργοί άνθρωποι θα τρώνε τη σάρκα ραδιενεργών ανθρώπων

 η θάλασσα θα μολυνθεί

 οι λίμνες και τα ποτάμια θα εξαφανιστούν

 η βροχή θα είναι ο επόμενος χρυσός

 σαπισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων θα ζέχνουν στον σκοτεινό άνεμο

 οι λίγοι τελευταίοι επιζήσαντες θα μολυνθούν από νέες και φρικιαστικές ασθένειες 

και οι διαστημικοί σταθμοί θα καταστραφούν από δολιοφθορές 

την έλλειψη προμηθειών

 το φυσικό φαινόμενο της φθοράς

 και θα υπάρξει η πιο όμορφη σιγή από ποτέ 

γεννημένη από αυτό

 ο ήλιος ακόμα εκεί κρυμμένος να περιμένει το επόμενο κεφάλαιο.

Charles Bukowski

Mου αρεσε και σκεφτηκα να το μοιραστω μαζι σας.

heh;)

Eιναι ωραιο να ξαναγυρνας στις ομορφες συνηθειες σου! Καλα να περνατε!

Αdios :D

The end.

Περασε περιπου ενας χρονος.
Τελικα, τελειωσαμε και τωρα γιορταζουμε την επιτυχια ή την αποτυχια.

 Φετος, ηταν μια τελειως διαφορετικη χρονια. Το καλο ειναι οτι εγιναν λαθη τα οποια -θελω να ελπιζω τουλαχιστον- δεν θα ξαναγινουν.
 Ουσιαστικα καταλαβα οτι δεν πρεπει:

•  Να ειμαι καλη με ολους.
• Να ενθουσιαζομαι(πολυ βασικο)
• Να καπνιζω(ακόμα πιο βασικό)
• Να ξεχναω να λεω το ευχαριστώ
• Να νευριαζω να το παραμικρο
• Να σκεφτομαι αυτα τα  μικρα που με κραταν πισω.

Αλλα δεν σταματησαμε ποτε να γελαμε, αυτο ειναι το θετικο!! Αγαπαω τις φιλες μου.

Τελικά το αρθρο θα το αφιερωσω στους ερωτευμενους. Μην ξεχναμε οτι αγαπη μονο αρκει, για να γυριζει αυτη η γη.

Σε αυτούς που πιστεύουν στον έρωτα με το πρώτο τσατ.
Στα ζευγάρια ηλικιωμένων που περπατούν αγκαζέ.
Σε αυτόν που τη βλέπει παντού.
Σε αυτούς που μετά από 40 χρόνια γάμου πίνουν μαζί το πρωί τον καφέ τους.
Στο αγαπημένο μου ακορντεόν.
Στο σφίξιμο στο στομάχι πριν το πρώτο τους φιλί.

Στα ντροπαλά βλέμματα.

Σε αυτούς που ελπιζουν να βρουν κάποιον μέσα από εξομολογήσεις και στήλες της Lifo.

Σε αυτόν που είναι ερωτευμένος με τη γειτονισσα που έχει τη μαύρη γάτα. -ξέρω τι λέω.

Σε αυτούς τους δυο που κάθονται δίπλα δίπλα στο ασανσέρ χωρίς να μιλάνε και να αγγίζονται,ενώ σκάνε από επιθυμία.

Σε αυτούς που συναντιούνται κάθε μέρα στο λεωφορείο και απλά χαμογελούν ο ένας στον άλλο.
Σε αυτούς που είναι καθε φορά σίγουροι πως βρήκαν έναν δικό τους άνθρωπο και τελικα καθε φορά κάνουν λάθος.
Σε αυτόν που ρίχνει τον εγωισμό του και κάθεται δίπλα της στο μετρό χωρίς να μιλάνε, ενώ πριν είχαν μαλώσει.
Στους 18χρονους που κάνουν μαζί ποδήλατο και πέφτουν στο δρόμο, αλλά δεν τους νοιάζει.
Στους φίλους που προσποιούνται πως δεν υπάρχει έρωτας μεταξύ τους.
Στους εγωιστές που πηγαίνουν με άλλους ενώ θέλουν να είναι μαζί.
Στα πορτοκαλί μαλλιά βρε αδελφέ.

Tελικά.  Σε αυτούς που ονειρεύονται.

 Σας φιλω,Fl.
                                                                                                                          "από την ευτυχία."

Lady Dior.

Γεια σας, γεια σας!Μετά απο ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αποφάσισα να ξαναγράψω κάτι  σε αυτό το σκονισμένο blog.

'Οταν είδα στο Facebook τις φωτογραφίες της Marion Cotillard για τον οίκο Dior είπα οτι θα το μοιραστώ μαζι σας!

Λοιπόν, εδω και κάτι παραπάνω απο ένα χρόνο η Cotillard έχει γίνει το πρόσωπο του οίκου, και γιατί όχι?  Η γαλλίδα ηθοποιός μπορεί και αντιπροσωπεύει απόλυτα την εικόνα που θέλει να δώσει ο Dior .

Σας αφήνω να απολαύσετε  τις φωτογραφίες!

Λοιπόν, δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ όταν τις βλέπω μετακινούμε σε μια άλλη εποχή.

Η φωτογραφία εμφανίστηκε στην αρχική μου σελίδα μόλις και έιπα να την βάλω και αυτή.

Ακολουθεί ένα βίντεο της φωτογράφησης.

Adios:*

    

                              

Lord ZARA.

Λοιπόν, ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή. Ο Αμάνθιο Ορτέγα γεννημένος στις 28 Μαρτίου 1936 -76 χρονών πλέον-  λόγο της απελπιστικής οικονομικής κατάστασης που βρησκόταν η οικογένεια του αναγκάστηκε να βρεί δουλεία, κάνοντας θελήματα για μια βιοτεχνία πουκαμίσων. 'Επειτα έγινε βοηθός ενός ράφτη και αργότερα έχοντας πλέον απο κτήσει εμπειρία στον χώρο της ένδυσης ίδρυσε την δική του εταιρία μαζί με την πρώην γυναίκα του. Ως το τέλος της δεκαετίας του '80 υπήρχε τουλάχιστον ένα Ζara σε κάθε Ισπανική πόλη, καθώς ακολούθησε και ένα ''άνοιγμα'' στην Πορτογαλία και απο εκεί στις υπόλοιπες ευρωπαικες χώρες.

Η τεράστια αυτή ανάπτηξη της εταιρίας οφείλεται -όπως λένε αυτοί που έχου μελετήσει την στρατηγική του- στους νόμους της ''fast fashion''. 'Οπως πιθανόν έχετε καταλάβει και μόνοι σας, τα ρούχα δεν δημιουργούν καινούριες τάσεις. Αντίθετα ακολουθούν οτι νεο κυκλόφορεί απο τους μεγάλους οίκους και ότι αρέσει περισσότερο στο ευρύ κοινό. 'Ετσι το παράγουν με ταχύτατους ρυθμούς -τα ρούχα αλλάζουν κάθε μήνα- και το διαθέτουν σε προσιτές τιμές. 

Μέχρι τώρα η εταιρία του Ορτέγα έχει 5.618 καταστήματα σε 82 χώρες. Εκτός απο τα Ζara η εταιρία διαθέτει και τα Zara Home, Pull & Bear, Bershka, Stradivarius Oysho, Massimo Dutti - του οποίου τα ρούχα μου αρέσουν περισσότερο- και το Uterque - που προσωπικά δεν ήξερα οτι ανήκει σε αυτήν την εταιρία. Τα ρούχα και τα αξεσουάρ που παράγονται κάθε χρόνο είναι 840 εκατομμύρια ενώ τα κομμάτια που περιλαμβάνει κάθε κολλεξίον είναι 40.000. 
Τα συμεράσματα δικά σας...

'Οποιος πήρε το Κ την Κυριακή σίγουρα έχει διαβάσει ένα όμοιο άρθρο. Εγώ ήθελα απλά να  σας δείξω την ιστορία των καταστημάτων που επισκεπτόμαστε κατα μέσο όρο 17 φορές των χρόνο - συμφωνα με στατιστικά στοιχεία-. 
Και ένα προσωπικό συμπέρασμα, κάθε φορά μπαίνω μέσα σε ένα Ζara βγαίνω συνήθως μετά απο μια ώρα- μπορεί και κατι παραπάνω-... Απλά δεν καταλαβαίνω πως παιρνάει:|
 Εσείς πόση ώρα κάθεστε?

Φιλιά, Μ.