για παντά.

Tίποτα δεν κρατάει για πάντα. Αν κάτσετε και το συλλογιστείτε λίγο θα συμφωνήσετε μαζί μου.  Αυτή την ατάκα την ακούς αρκετά συχνά από όσους τα πέρασαν πριν από εσένα για να σε προειδοποιήσουν για αυτά που σίγουρα  θα ακολουθήσουν, αλλά εσύ είσαι απόλυτα χαμένος στην αισιοδοξία της στιγμής και αρνείσαι να συνειδητοποιήσεις πως σε όλα υπάρχει ένα τέλος.

Μελοδραματικό ε? 

'Επρεπε να διαβάσω κάτι σχετικό για να συνειδητοποιήσω  πως αυτή η θέση δεν είναι καθόλου δραματική. Απλά στο παράλογο αυτό κόσμο δεν θα βρεθεί κανείς να σου επισημάνει πως δεν είναι μόνο το καλό που δεν κρατάει για πάντα αλλά και το κακό, δεν είναι μόνο η ευτυχία αλλά και η δυστυχία. Είναι μια αλήθεια που δεν θα ακούσεις αλλά και που όσες φόρες και αν σου περάσει ως σκέψη, θα την πετάξεις στα σκουπίδια λόγω της απαισιοδοξίας που σε κατέχει. 

Ζούμε εγκλωβισμένοι μέσα σε πρέπει που έχουμε βάλει εμείς στον ίδιο μας τον εαυτό και είτε δεν καταλαβαίνουμε, είτε δεν θέλουμε να καταλάβουμε πως αυτά τα πρέπει μας δηλητηριάζουν και δεν μας αφήνουν να ζήσουμε αυτά που θέλουμε. Δίνουμε τεράστια προσοχή σε όσα  λέει ο κόσμος και νοιώθουμε τρόμο μήπως κάνουμε κάτι που θα σχολιαστεί. Λοιπόν, ακόμα και αν είσαι ''άψογος'' θα βρουν κάτι να πουν οπότε δεν θα την γλυτώσεις αγαπητέ! Γιατί λοιπόν να μην αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να κάνει αυτό που επιθυμεί?  Προσωπικά έχω αφήσει την ''κοινή γνώμη'' πίσω μου σε μεγάλο βαθμό και είμαι πολύ χαρούμενη με αυτό. Επίσης τι κακό και αυτό να θέλεις να πεις ένα μεγάλο ηχηρό όχι και να δειλιάζεις? Είναι τόσο απελευθερωτικό όσο δεν φαντάζεστε. Ακόμα και σε μικρά καθημερινά θέματα μας είναι τόσο δύσκολο να φέρουμε αντίρρηση που καταπιέζουμε για άλλη μια φορά τα θέλω μας. κακό, κακό, πρέπει να σταματήσει!Τίποτα δεν κρατάει για πάντα και αυτό ισχύει και για την θλίψη και το θυμό και για τον φόβο. Βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς πως η θέληση που έχουμε να ξεκινάμε καινούρια πράγματα και ας ξέρουμε, και ας μας προειδοποιούν για το τέλος, ίσως κρατάει    για πάντα.

 

Υ.Γ :  Ενδεχομένως θα αναρωτηθήκατε αν τα έγραφα όντας μέσα σε ένα ωραιοποιημένο κόσμο, στο δικό μου ροζ συννεφάκι. Ποιος ξέρει? ίσως και να έγινε έτσι. ;) 

From Cyprus..

                         Γειά σας, μετά απο πολύ καιρό νομίζω ήρθε η ώρα να γράψω και εγώ μία φορά!
                        

Έχω να γράψω 800 χρόνια ξέρω 'γω και τώρα αποφάσισα να κάνω άρθρο για το ταξίδι μου στην Κύπρο. Με αυτά και με εκείνα  και όταν έχεις κάποιο χρόνο να κάνεις παύση και να σκεφτείς, σίγουρα την κάνεις. Ξύπνησα μία μέρα και λέω θα παω στην φίλη μου να τη δω. Και έτσι έγινε!

  Κατά το πέρασμα των χρόνων πιστεύω οτι η Κύπρο και συγκεκριμένα η Πάφος θα γίνει κάτι σαν αγαπημένος μου προορισμός, ο λόγος? Τα επόμενα χρόνια θα μένει εκεί μία απο τις αγαπημένες μου φίλες*.*
  Η φάση είναι που πας, παας, πααας και έρχεται η μέρα να φύγεις και δεν θέλεις να φύγεις, επείδη θέλεις κάθε απογευμα να βλέπεις αυτο..

   Στην Κύπρο μου έκανε εντύπωση πόσο ευγενικος ήταν ο κόσμος και πόσο είχε την όρεξη και τη διάθεση να σε βοηθήσει, πράγμα που στην Αθήνα δεν συμβαίνει πια, δεν ξέρω αν συνέβαινε και ποτέ κιόλας. Γενικά ήταν 5 μέρες που πέρασαν νεράκι.

Η Μαρία μία με την πίεση της σχολής της, μία με την θάλασσα που την έχει απο κάτω- κάθε μέρα όλη μέρα- θα γυρίσει με ψυχολογικά, να μου το θυμηθείτε !

   Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι ότι η πρώτη που έφυγε απο την παρέα για να σπουδάσει ήταν η Μαρία και μετά συνεχίζω και σκέφτομαι ποια θα είναι η επόμενη...

 Ξέρεις όταν περνάς την καθημερινότητα σου με κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους μέτα οι απότομες αλλάγες, όπως και να το κάνεις, σου κακοφαίνονται! 
Υπάρχει αγάπη μεταξύ μας.

  Να ξέρεις οτι πάντα η επιστροφή θα είναι δύσκολη.

 Αλλά  ταξίδεψε ρε συ, υπάρχουν μέρη που τα βλέπεις και μένεις με ανοιχτό το στόμα, είναι καλό να ξεφεύγεις που και που, καθαρίζει το μυαλό σου. Και πίστεψέ με, η Αθήνα δεν θα σου λείψει καθόλου όταν θα βλέπεις αυτό πχ!

                                               
 Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν, απλά χαμογέλα! :D

With love..
 fl.

who's here?

Ωπ, ωπ ποια επέστρεψε? Μικρό χρονικό διάστημα οι 5 μήνες από το τελευταίο μας άρθρο!

χαχαχα, αυτές τις τελευταίες μέρες σκεφτόμουν πόσο μου άρεσε που μίλαγα και εξέφραζα τις σκέψεις και τις απόψεις μου εδώ μέσα και ρωτάω εμένα, γιατί να μην ξανά αρχίσεις να γράφεις? Και να με εδώ ξανά τελικά! Τόσο καιρό είχα την δικαιολογία ότι δεν προλάβαινα. Συνειδητοποίησα όμως ότι απλά βαριόμουνα. 

Ας αρχίσουμε με μια μικρή περίληψη της κατάστασης. Εγώ έφυγα, ήρθα Κύπρο, ενώ η Φλωρεντία αποφάσισε τελικά να ξαναδώσει Πανελλήνιες. Οπότε όπως καταλαβαίνεται, θα διαβάζεται περισσότερα δικά μου άρθρα αλλά θα κάνει αργότερα δυναμικό come back!χαχαχα:p

Στην αρχή μπορώ να σας πω πως δεν μου άρεσε καθόλου εδώ στην Κύπρο, μου φαινόταν μικρή σε σύγκριση με την Αθήνα, λίγες εναλλακτικές για τις εξόδους, ειδικά εδώ στην Πάφο.Πλέον όμως μου αρέσει υπερβολικά πολύ! Αρχικά, να σκεφτείς ότι έχεις την θάλασσα σε απόσταση 2 λεπτών, πιστεύω δεν θες κάτι άλλο.Επιπλέον, με την σχόλη έχω ενθουσιαστεί σε τεράστιο βαθμό, γεγονός πολύ ενθαρρυντικό για την συνέχεια μου εδώ.

Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα 5 μέρες Λονδίνο. Πραγματικά ένοιωθα οτι πνιγόμουν εδώ, πολλά πράγματα που είχαν άσχημη κατάληξη και εγώ χωρίς δύναμη να τα αντιμετωπίσω, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση. Λέω λοιπόν σε μια φίλη μου εδώ, δύο εβδομάδες πριν φύγουμε ότι δεν αντέχω  θέλω να φύγω, να πάω ταξίδι...πάμε να δούμε πόσο έχουν τα εισιτήρια να φύγουμε σήμερα!

τελικά όμως φθηνά βρήκαμε μόνο για δύο εβδομάδες αργότερα. Και κάπως έτσι ξαναπήγα Αγγλία!

'Ήταν πολύ πιο όμορφα από την προηγούμενη φορά.Αρχικά, είδαμε πράγματα που είχαμε κάνει στην σχολή και το καλύτερο ήταν ότι δεν είχαμε κανέναν μεγάλο να μας λέει τι και πως:p
Πολλές αγορές! Πάλι καλά τα μουσεία τους δεν έχουν είσοδο οπότε είχαμε περισσότερα λεφτά για ψώνια. Ο ρεσεψιονιστ μας ήταν ένα μαλακισμένο παλιοαγγλάκι που θα του κάνω ένα ωραιότατο report! σας λέω μόνο μπουνιές δεν παίξαμε! Ευτυχώς, κατάφερνα να μιλάω αρκετά καλά οπότε του τα έχωνα 

και αρκετά καλά!:D  Τον μπάσταρδο-.-
Την τελευταία μέρα μπορώ να πω πως ήθελα να φύγω. Μου έλειψε η Πάφος? Δεν ξέρω... ανεξήγητα πράγματα.

Ξανά όμως στην ρουτίνα μας με εργασίες η μια μετά την άλλη και να τρέχουμε τελευταία στιγμή να προλάβουμε!

Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Adios! :D

Υ.Γ : Περιμένοντας την Παρασκευή *.*